Klik hier om een tekst te typen.

Nu het sneller donker wordt, wordt het binnen gezelliger. Gordijnen dicht, verwarming aan en languit op de bank voor de tv. De r zit weer in de maand. Je stelt je er helemaal op in. Zelfs de eetpatronen veranderen. Stamppotje van dit, stamppotje van dat. Bruine bonen, snert en noem maar op. Heerlijk, zo kent ieder jaargetijde zijn mooie kanten. Voor buur kwam de tijd van de competitie. We hadden al een week niets van hem gehoord. Ik vond dat wel wat vreemd maar mijn vrouw werd er bijna vrolijker van. Hé, man zei ze, zullen we vanavond eens lekker vroeg onder de dekens kruipen? Ik keek haar eens verontrustend aan. Het is nog maar 9 uur ben je ziek of zo vroeg ik, wat scheelt eraan moppie. Daar hoorde ik de brievenbus dichtklappen. Post op dit uur? Dat kan bijna niet. Mijn vrouw was al onderweg naar de brievenbus. Krijg nou wat riep ze tegen mij. Een brief van de buurman. Hij kan het ons zeker niet meer persoonlijk vertellen. Geef eens hier zei ik. Ja, het was van de buurman. Na het openen van de brief begon ik die voor te lezen;

Beste buurman.

Aangezien ik het te druk met trainingen heb, schrijf ik het maar even op hoe de stand van zaken is. Zo kan jij of je vrouw me tenminste niet meer in de reden vallen. Bovendien zit ik wat in een emotionele periode. Laat ik maar beginnen met het je maar te vertellen, ik ben afgevallen door al die trainingen. Drink nu minder bier, eet minder vette troep. Ja buur, zit nu zelfs aan de wortel en bietensappies. Niet te pruimen maar als het helpt dan is dat mooi meegenomen. Ze zijn tot nu toe tevreden over mijn prestaties. Moet er wel bij zeggen dat er nog te veel mijn doel in vliegen wat knullig overkomt op de toeschouwers. Zo ben ik er achter gekomen dat ik nodig een bril moet dragen. Zie de ballen te laat aankomen. Wazige spelers en zo. En daar word ik dan zo emotioneel van. Dit had ik kunnen voorkomen door een bril te dragen. Heb nu ook een strijdlied gehoord voor als wij straks het veld betreden. Daar word ik nog emotioneler van. Dan lopen bij mij de tranen over de wangen. Vooral die laatste woorden man, Joepa- joepa- joepa, dan heb ik het niet meer. Dit wilde ik je even vertellen buur. Doe de groetjes aan je sikkeneurige vrouw. Was getekend je buurman.

 Mijn vrouw stond me met open mond aan te kijken. Hoe durft die schoft mij sikkeneurig te noemen, brieste ze tegen mij. Als het aan mij ligt komt hij hier nooit weer binnen de deuren. Nou, nou suste ik haar, wind je niet zo op. Je weet hoe hij is. Maar zullen we dan maar moppie? Wat zullen we maar, zei ze kwaad. Nou onder de lakens kruipen natuurlijk. Weet je wel hoe laat het is zei mijn vrouw. Nee, ik ga nog een boek lezen, die rottige buurman moet ik eerst even verwerken. Oké, zei ik, vrouwen zijn ondoorgrondelijk.

0 stemmen